320 graden licht

afbeelding van Bas

320 graden licht van Urbanscreen in Gasometer Oberhausen

 

Vorig jaar was ik erg onder de indruk van de doekconstructie van Christo in de Gasometer: Een ultieme zenruimte.

Op het mediafacadesymposium Genius Loci in Weimar, had ik Thorsten Bauer van Urbanscreen al gesproken. Hij vertelde toen over dit veelbelovende multimediaspectakel. Ik moest hier dus heen!

Op een prachtige herfstdag trok ik eindelijk richting Oberhausen, Het is maar 50 km. Over de grens bij Venlo.

Beneden is een tentoonstelling De Schone Schijn te zien. Een soort vlucht door de kunstgeschiedenis waarin het schoonheidsideaal en het paradijs centraal staat. Jammer dat het geen originele werken waren en de rode draad was af en toe ver te zoeken.

De echte Schone Schijn was boven te zien.

Liggend op een fatboy keek je naar boven in de 100 meter hoge  zwarte cilindervormige ruimte. Met het ronde plafond als een soort planeet of ruimteschip in het heelal. De geprojecteerde lichtlijnen maakte de ruimte lanzaam leesbaar. Op het gedeelte waar niet geprojecteerd wrd ging af en toe een lift naar boven van waaruit je de beelden uit een ander hoek kon bekijken

Voor mij is dit een ultieme voorbeeld van hoe je met licht de Genius Loci van een gebouw kunt versterken. Woorden als etherisch, astraal en lucide komen in mij op.

Vooral de variaties op de lichtringen werkte bijzonder hallucinerend en paste mooi in een ruimte die vroeger met gas gevuld was.

De 21 beamers maakten samen een zuiver totaalbeeld met witte lijnen en stippen.

Subtiel en toch groots. Abstract en toch verhalend. De ruimte leek steeds te veranderen door bewegende lijnen. De muziek was sfeerversterkend en niet bombastisch.

Net al Mc Call in het Eye, pure lichtprojectie.